Η απόφαση του ΕΟΔ στηρίχτηκε στην επί 209 ημέρες (πλέον των 6 μηνών) επιτυχημένη συνεχή λειτουργία της πειραματικής συσκευής RUBI (Reference MUltiscale experiment for Boiling Investigation) στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα η ομάδα Δυναμικής Πολυφασικών Συστημάτων του Tμήματος Χημείας του ΑΠΘ,με επικεφαλής τον Καθηγητή Θοδωρή Καραπάντσιο, συμμετείχε στην πολυεθνική ομάδα RUBI του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος, με ευθύνη τον χειρισμό σε πραγματικό χρόνο και την εκτέλεση των πειραμάτων από το Απομακρυσμένο Κέντρο Τηλεμετρίας (Remote Telemetry Station) στο Τμήμα Χημείας του ΑΠΘ.
«Κατά τη διάρκεια αυτής της πρώτης φάσης της αποστολής έγιναν περισσότερα από 2.400 πειράματα με μεταβολή κάθε φορά των συνθηκών του κάθε πειράματος. Σε όλα τα 2 πειράματα λαμβάναμε στο ΑΠΘ μέσω δορυφόρου δεδομένα τηλεμετρίας, που αφορούσαν το θερμοκρασιακό πεδίο πάνω στην επιφάνεια βρασμού αλλά και σε διάφορες αποστάσεις από αυτήν, καθώς και εικόνες υψηλής ταχύτητας και ευκρίνειας που κατέγραφαν την ανάπτυξη φυσαλίδων ατμού κατά τον βρασμό. Μετά τη συλλογή των δεδομένων και την προσεκτική καταγραφή και αρχειοθέτησή τους ξεκίνησε η μακρά και επίπονη προσπάθεια ανάλυσής τους. Επειδή ο όγκος των δεδομένων είναι τεράστιος, η πολυεθνική ομάδα RUBI έχει μοιράσει το φορτίο της ανάλυσης στους διάφορους εταίρους. Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι όλοι οι εταίροι θα χρησιμοποιήσουν για την ανάλυση υπολογιστικό κώδικα που ανέπτυξε η ομάδα μας στο ΑΠΘ», δήλωσε ο Καθηγητής.

Τα πειράματα που έγιναν χωρίζονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες:
1. Πειράματα στάσιμου βρασμού, όπου το υγρό βράζει, ενώ είναι ακίνητο, σε επαφή με τη θερμαινόμενη επιφάνεια
2. Πειράματα βρασμού υπό ροή, όπου το υγρό κινείται με συγκεκριμένη ταχύτητα παράλληλα προς τη θερμαινόμενη επιφάνεια και
3. Πειράματα βρασμού υπό την επίδραση ηλεκτρικού πεδίου. Τα πειράματα υπό την επίδραση ηλεκτρικού πεδίου έγιναν τόσο σε συνθήκες στάσιμου βρασμού όσο και σε συνθήκες βρασμού υπό ροή.
Στα πειράματα μεταβαλλόταν κάθε φορά μία παράμετρος π.χ. η πίεση του υγρού, η θερμοκρασία του υγρού, η προσδιδόμενη θερμότητα διαμέσου της θερμαινόμενης επιφάνειας, η ταχύτητα του υγρού (στα πειράματα της κατηγορίας 2), η ένταση του ηλεκτρικού πεδίου (στα πειράματα της κατηγορίας 3).

Αξίζει να σημειωθεί ότι εξωτερικές δυνάμεις, όπως η εφαρμοζόμενη ροή του υγρού και η εφαρμογή ηλεκτρικού πεδίου, επηρεάζουν το σχήμα των φυσαλίδων ατμού καθώς και την κατανομή θερμοκρασίας γύρω από αυτές. Επιπλέον, οι δυνάμεις αυτές επηρεάζουν την αποκόλληση των φυσαλίδων ατμού από την επιφάνεια βρασμού και επομένως καθορίζουν την απόδοση του βρασμού. Σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας, όπως αυτή διασφαλίζεται στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, μηδενίζεται η επίδραση της άνωσης και έτσι μπορεί να μελετηθεί με μεγάλη λεπτομέρεια η επίδραση τέτοιων εξωτερικών δυνάμεων στα φαινόμενα του βρασμού.
«Τα πειράματα RUBI αποτελούν μια μεγάλη ευρωπαϊκή επιτυχία στο Διάστημα, αποτέλεσμα της υπερδεκαετούς προετοιμασίας και του σχεδιασμού εκ μέρους του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος και πολλών επιστημονικών ομάδων. Η διερεύνηση τόσο μεγάλου πλήθους πειραματικών μετρήσεων σε διάφορες συνθήκες βρασμού θα συμβάλει στην καλύτερη κατανόηση των μηχανισμών μεταφοράς θερμότητας κατά τον βρασμό και θα οδηγήσει σε πιο αποδοτικές βιομηχανικές διατάξεις βρασμού.

Η διεργασία του βρασμού συναντάται σε πολλά τεχνολογικά πεδία, όπως στις βιομηχανίες παραγωγής και μετατροπής ενέργειας, σε περιβαλλοντικές εφαρμογές, σε βιομηχανίες τροφίμων και χημικών προϊόντων καθώς επίσης και σε διαστημικές εφαρμογές. Η πιο σημαντική και διαδεδομένη εφαρμογή του βρασμού είναι για την αποτελεσματική ψύξη θερμικών φορτίων, όπως, για παράδειγμα, για την ψύξη μεγάλων ηλεκτρονικών συστημάτων. Ο βρασμός επιτρέπει τη γρήγορη μεταφορά μεγάλων θερμικών φορτίων, με χρήση μικρής επιφάνειας εναλλαγής θερμότητας (μικρό μέγεθος συσκευής) και με μικρές διαφορές θερμοκρασίας ως κινούσα δύναμη.

The post ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΔΙΕΘΝΗ ΣΤΑΘΜΟ appeared first on Εκπαιδευτικά Νέα.

Επιστήμονες ανακάλυψαν αυτόν τον πλανήτη, ονόματι Kepler-1649c, εξετάζοντας στοιχεία από παλιές παρατηρήσεις του Kepler, το οποίο αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία το 2018. Ενώ προηγούμενες αναζητήσεις με αλγόριθμο υπολογιστή δεν είχαν οδηγήσει στον εντοπισμό του, επιστήμονες που εξέταζαν τα δεδομένα του Kepler έριξαν μια δεύτερη ματιά στο ίχνος του και τον αναγνώρισαν ως πλανήτη. Από όλους τους εξωπλανήτες που έχει εντοπίσει το Kepler, ο μακρινός ατυός κόσμος, σε απόσταση 300 ετών φωτός από τη Γη, είναι ο πιο κοντινός στη Γη σε μέγεθος και εκτιμώμενη θερμοκρασία.

Ο νέος αυτός κόσμος έχει μέγεθος 1,06 φορές αυτό της Γης. Επίσης, η ποσότητα του φωτός που δέχεται από το άστρο του είναι το 75% αυτής που δέχεται η Γη από τον ήλιο, κάτι που σημαίνει ότι η θερμοκρασία του εξωπλανήτη μπορεί να είναι παρόμοια με αυτήν του πλανήτη μας. Ωστόσο, αντίθετα με τη Γη, είναι σε τροχιά γύρω από έναν κόκκιν νάνο. Αυτά τα άστρα είναι γνωστά για τις εκλάμψεις τους, που μπορεί να κάνουν το περιβάλλον ενός πλανήτη επικίνδυνο (αν και δεν έχουν παρατηρηθεί τέτοια περιστατικά στο συγκεκριμένο σύστημα).

Είναι πολλά ακόμα αυτά που είναι άγνωστα για τον Kepler-1649c, μεταξύ των οποίων και η ατμόσφαιρά του, που θα επηρέαζε τη θερμοκρασία ενός πλανήτη. Οι υπολογισμοί για το μέγεθος του πλανήτη έχουν σημαντικά περιθώρια λάθους, όπως και όλες οι τιμές στην αστρονομία όταν μιλάμε για αντικείμενα που μελετώνται από μεγάλες αποστάσεις. Οι βραχώδεις πλανήτες σε τροχιά γύρω από κόκκινους νάνους παρουσιάζουν αυξημένο αστροβιολογικό ενδιαφέρον. Ωστόσο οι αστροβιολόγοι θα χρειαστούν περισσότερες πληροφορίες για τον πλανήτη προκειμένου να αξιολογήσουν εάν είναι όντως κατάλληλος για ύπαρξη ζωής όπως την ξέρουμε- παρόλα αυτά, με βάση αυτά που ξέρουμε ήδη, ο Kepler-1649c παρουσιάζει εξαιρετικά μεγάλο ενδιαφέρον για επιστήμονες που ψάχνουν κατοικήσιμους κόσμους.

Ο Kepler-1649c κινείται σε τροχιά γύρω από τον μικρό κόκκινο νάνο σε τόσο μικρή απόσταση που ένας χρόνος (μια πλήρης περιστροφή γύρω από το άστρο) στον Kepler-1649c αντιστοιχεί σε μόλις 19.5 ημέρες Γης. Το σύστημα έχει άλλον έναν βραχώδη εξωπλανήτη περίπου ίδιου μεγέθους, αλλά κινείται γύρω από το άστρο σχεδόν στη μισή απόσταση από ό,τι ο Kepler-1649c- όπως η Αφροδίτη είναι περίπου στη μισή απόσταση από τον ήλιο σε σχέση με τη Γη. Οι κόκκινοι νάνοι είναι μεταξύ των πιο κοινών άστρων στον γαλαξία, οπότε πλανήτες σαν αυτόν ίσως να είναι πιο κοινοί τελικά από ό,τι πιστευόταν ως τώρα.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ

The post ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΕΞΩΠΛΑΝΗΤΗ ΝΕΑΣ ΓΗΣ ΑΠΟ ΤΗΛΕΣΚΟΠΙΟ KEPLER appeared first on Εκπαιδευτικά Νέα.

Η ανακάλυψη έγινε με το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο (VLT) του Ευρωπαϊκού Νοτίου Αστεροσκοπείου (ESO) στην έρημο Ατακάμα της Χιλής και οι αστρονόμοι από τη Βρετανία, τη Γερμανία και τη Χιλή, με επικεφαλής τον δρα Μπόρις Γκένσικε του βρετανικού Πανεπιστημίου του Γουόρικ, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Nature”.

Ο λευκός νάνος (WD J0914+1914) είναι το απομεινάρι ενός άστρου που κάποτε έμοιαζε με τον Ήλιο μας. Η θερμοκρασία του πιστεύεται ότι φθάνει τους 28.000 βαθμούς Κελσίου, πενταπλάσια από του Ήλιου. Η ακτινοβολία του μητρικού άστρου αναγκάζει την ατμόσφαιρα του παγωμένου εξωπλανήτη να διαφεύγει στο διάστημα με εντυπωσιακό ρυθμό τουλάχιστον 3.000 τόνων ανά δευτερόλεπτο, σχηματίζοντας έτσι ένα δίσκο σαν ουρά από αέρια που περιέχουν υδρογόνο, οξυγόνο και θείο.

Οι επιστήμονες ανέφεραν ότι κάπως έτσι μπορεί να μοιάζει το ηλιακό μας σύστημα στο μακρινό μέλλον. ‘Αστρα σαν τον Ήλιο καίνε υδρογόνο στον πυρήνα τους στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους, όμως όταν το καύσιμο αυτό τελειώσει, «φουσκώνουν» σαν καυτό μπαλόνι και μετατρέπονται σε ερυθρούς γίγαντες, με μέγεθος εκατοντάδες φορές μεγαλύτερο από το αρχικό τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να «καταπίνουν» και να καταστρέφουν τους πιο κοντινούς πλανήτες τους και αυτή πιθανότατα θα είναι η μοίρα της Γης, του Ερμή και της Αφροδίτης σε περίπου 4,5 έως πέντε δισεκατομμύρια χρόνια. Τελικά ο ερυθρός γίγαντας χάνει τα εξωτερικά στρώματα του στο διάστημα, αφήνοντας πίσω του ένα πυρήνα, που είναι ο λευκός νάνος, ένα μικρό απομεινάρι που όμως ακόμη μπορεί να έχει πλανήτες γύρω του, τους πιο μακρινούς που ξέφυγαν από την θανατηφόρα «αγκαλιά» του ερυθρού γίγαντα.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ

Πηγή: efsyn.gr

The post ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΗΛΙΑΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ appeared first on Εκπαιδευτικά Νέα.

Αμερικανοί αστρονόμοι ανακάλυψαν 20 άγνωστους έως τώρα μικρούς δορυφόρους του Κρόνου, ανεβάζοντας σε 82 τον αριθμό των γνωστών φεγγαριών του πλανήτη, ο οποίος ξεπέρασε και τον Δία, που έχει 79. Επομένως, ο Κρόνος κατέχει το ρεκόρ του πλανήτη με τους περισσότερους δορυφόρους στο ηλιακό σύστημα μας.

Και τα 20 νέα φεγγάρια του Κρόνου είναι πολύ μικρά, με διάμετρο περίπου πέντε χιλιομέτρων. Από αυτά, τα 17 έχουν ανάδρομη τροχιά, δηλαδή κινούνται γύρω από τον Κρόνο σε αντίθετη κατεύθυνση από την φορά της περιστροφής του πλανήτη τους. Τα 17 αυτά φεγγάρια χρειάζονται πάνω από τρία γήινα χρόνια για να ολοκληρώσουν μια περιφορά πέριξ του Κρόνου. Ένα από αυτά είναι ο πιο μακρινός δορυφόρος του Κρόνου που έχει βρεθεί.

Από τα τρία φεγγάρια που κινούνται στην ίδια κατεύθυνση με τον Κρόνο, τα δύο χρειάζονται περίπου δύο γήινα χρόνια για μια πλήρη περιφορά και το τρίτο πάνω από τρία χρόνια. Οι νέοι δορυφόροι ενδεχομένως ν’ αποτελούν απομεινάρια κάποιου παλαιότερου μεγάλου φεγγαριού που καταστράφηκε μετά από πρόσκρουση με άλλο σώμα.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ

Πηγή: efsyn.gr

The post ΚΡΟΝΟΣ, Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΦΕΓΓΑΡΙΩΝ appeared first on Εκπαιδευτικά Νέα.

Οι κοσμολόγοι είχαν διατυπώσει τη θεωρία πως συνολικά οι γαλαξίες του σύμπαντος διασυνδέονται μέσω ενός τεράστιου ιστού ή δικτύου, αλλά δεν είχε καταστεί δυνατός ο εντοπισμός του, εξαιτίας το ότι αποτελεί μια από τις πιο αχνές κοσμικές δομές και εύκολα καλύπτεται από τη λάμψη των πέριξ γαλαξιών.

Μία διεθνής ομάδα αστρονόμων ανακοίνωσε ότι μπόρεσε να παρατηρήσει και να φωτογραφήσει για πρώτη φορά σε ένα αρχαίο σμήνος γαλαξιών τα «νήματα» αυτά, που ενώνουν δεκάδες γαλαξίες μεταξύ τους, παρέχοντας έτσι βάσιμες ενδείξεις ότι όντως η κοσμολογική θεωρία ισχύει.

Οι ερευνητές από το Πανεπιστημίου του Τόκιο και του ερευνητικού κέντρου RIKEN, οι οποίοι προέβησαν στη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science», ανίχνευσαν δύο τεράστια «πλοκάμια» του κοσμικού ιστού, αποτελούμενα από υδρογόνο, σε ένα γαλαξιακό σμήνος (SSA22) στον αστερισμό του Υδροχόου, σε απόσταση περίπου 12 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη. Η παρατήρηση του αέριου ιστού πραγμαοποιήθηκε με το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο (VLT) του Ευρωπαϊκού Νοτίου Αστεροσκοπείου (ESO) στη Χιλή.

Σχετικό Βίντεο

Πηγή: newsit.gr

The post Ο ΚΟΣΜΙΚΟΣ ΙΣΤΟΣ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΕΙ ΤΟΥΣ ΓΑΛΑΞΙΕΣ! appeared first on Εκπαιδευτικά Νέα.

Το σενάριο στηρίζεται στην αλλαγή αλλαγή της τροχιάς, με απώτερο στόχο να μην υποστεί τις συνέπειες από την καταστροφική επίδραση του Ήλιου και να διασωθεί ο πλανήτης.

Βέβαια, η πιθανότητα καταστροφής έχει αυξηθεί λόγω της κλιματικής αλλαγής, συνεπώς οι μελλοντικές προβλέψεις απορρέουν σε ενδεχόμενη απειλή της Γης από τον ήλιο. Οι επιστήμονες εκτιμούν πως θα διασταλεί, όταν εξαντληθούν τα καύσιμά του, με αποτέλεσμα να αφανίσει τη Γη. Η εκτίμηση του συγκεκριμένου γεγονότος πιθανολογείται σε περίπου πέντε δισεκατομμύρια χρόνια.

Μία από τις ιδέες για τη διάσωση του πλανήτη αποτελεί η αξιοποίηση της βαρυτικής έλξης των αστεροειδών, οι οποίοι βρίσκονται σε κοντινή απόσταση, με στόχο τη μετακίνηση της από το σημείο που βρίσκεται τη δεδομένη στιγμή.

Εναλλακτικός τρόπος διάσωσης του πλανήτη αποτελεί η δημιουργία ενός ηλιακού πανιού που θα αντανακλά το ηλιακό φως και θα χρησιμοποιεί τη συγκεκριμένη δύναμη για να ωθήσει τον πλανήτη σε άλλο σημείο.

Η τρίτη εναλλακτική λύση αποτελεί η κατασκευή μεγάλων εργοστασίων ηλιακής ενέργειας, όπου να μετατρέπουν το φως του ηλίου σε ενέργεια. Έπειτα, η ισχύς θα μετατρέπεται σε λέιζερ, με στροφή προς το διάστημα, μετακινώντας τη Γη.

Πηγή: https://egno.gr

The post Η ΓΗ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ, ΣΕΝΑΡΙΑ ΔΙΑΣΩΣΗΣ appeared first on Εκπαιδευτικά Νέα.